Al tüm param bu dedim,

boşver dedi sende kalsın.

Bir parça yeter, ufak.

Kopar ver yiyeceğinden

Etrafına bak,

onlardan olma sakın

Yola koyul küçük küçük,

git buralardan.



Sokaklarda sapsarı yapraklar

Mazgallarda yağmurlar

Hangi kentte bu denli acı var

Başka nerde İstanbul kadar



Git, yapraklar yatağın olsun

Kırlangıçlar arkadaşların

Yildizlar yorganın olsun

Hem zaten gökte işsiz güçsüz duruyorlar



Benden geçti ama sen yap, git buralardan

Bitene kadar bitmez hayat,

bitti mi de biter ama

İç tüm şaraplarını, bu dünyanın

Kay ıslak güvertelerinde, bütün güzel kadınların



Büyük aşklar hep senin olsun

Hem zaten boşu boşuna başkalarında duruyorlar.



Bu şarkı bana yazılmış ve anladım ki level atladım bugün. Hayırlı olsun... :D

Bazen çok güçsüz istiyorum kendimi. Birşey yapmak istiyorum ve yapamıyorum. İlahi adalete inanmıyorum artık. Bugün arka masada oturan çocuk bir cümle kullandı.

- Umut sadece işkencenin süresini uzatır.

dedi.

Haklıydı, ummayacaksın, inanacaksın, tanrı, doğa her neyse ondan da yardım beklemeyeceksin. O güç sende, götün yiyorsa yaparsın yoksa oturup bakarsın. 'Sular akar öküzler bakar' sözünü motto yaparsın. Sakin olup ileri bakacaksın dostum, hemen olmayacak ama olacak. O zaman geçmişe gülersin...

Ha bir de Cake- B-Sides and Rarities dinleyeceksin. :))) Çok hoş albüm ehehhee

Öncelikle bloga çok zaman ayıramadığım için özür dilerim. Bunu çok daha önce yapmam gerekiyordu belki, ama aklım başıma yeni geldi sanırım. Beni okuyan insanların (ve hayvanların) olduğunu unutmuşum bir süreliğine. Ama bundan sonra çok daha aktif olacağım söz.

Hatta başka sözlerimde var. İş yerinde bana yüklenen stres yüzünden ailem ile tartışmayacağım. Daha az içeceğim, sezgilerime daha fazla güveneceğim, daha mantıklı olacağım, daha güçlü duracağım boka göte, havlayandan da kaçmayacağım, daha çok selam vereceğim tanımadıklarıma, daha çok güleceğim...

Hemde kıçımla...

Hava kasvetli olduğumda aklıma hep İzmit eliyor. Hiç güneşi tam tepede göremedim orada ben. Hoş o dönem benim hayatımda güneş pek doğmaktan yana değildi hani. Ama aklımda hep pus ve hep sis kalmış. Kasvetli, insanı eve tıkan bir havası var. Şimdi İstanbul öyle, evden çıkmasam hiç, kendi kabuğumda yaşasam durumları var üzerimde. Sanki aynı durum yeniden başlayacak gibi bir his var içimde. Sanırım sıkıldım ben bu hayattan. Aynı monotonluğu tekrar tekrar yaşamaktan.

Bazen kaçayım diyorum, bilmediğim bir yere. Yeniden başlayayım diyorum, ama o şarkılardaki kadar kolay değil. Verdiğin emek var, çektiğin çile var. Yoksa köyden gelip zengin olan adamın sırrı bu zaten. Geriye bakıp düşüneceği bir realitesi yok ki..? Kaybedecek bir şeyi yok ki..? Risk alıyor zaten batmış, ama sen alamıyorsun. Çünkü geçmişin var. Verdiğin emek, para var. Önemi var mı..? Bunu sorguluyorum son zamanlarda, sanırım yok.

Huzur o kadar kolay bir şey değil. Ev + iş + özel arasında garip bir harmoninin olması gerekiyor. Yoksa asla huzurlu olamıyorsun. Ben hep huzur dilerdim yeni yıllarda artık dilemiyorum. Daha doğrusu dua bile etmiyorum çünkü zaten gerçekleşmiyor ki isteklerim. Çok deli dolu şeylerde istemiyorum, haketmediğim şeyleri hiç istemiyorum. Ama olmuyor. “Taraflı mıyım acaba? “ diyorum başkalarına soruyorum onlarda aynısını söylüyor. O yüzden artık ciddi anlamda merhaba merhabayız seninle tanrı. Arada bir mektup yaz bana.

Uzun zamandan sonra taciz edildim. J dün eve dönüyorum Rukda kalmışım, hava buz. Otobüs beklerken bir baktım Ruk”un kardeşi geldi, öptü filan yolcu etti, eve gitti, birden anam bir araba durdu. İçinde hafif yayvan konuşması ile bir delikanlı var. “Meraaabaaa, yanlııış anlamazsaaannız Bakırköye gidiiiyoruuum isterseniz siziiide götüreebiliriiiim” diye bir teklifte bulundu. Ben “yok canım ben başka yöne gidiyorum” diye cevap vereyince yüzüne bir ekşitti, bir fena oldu anlatamam. Tamam olm dedim hala seksapalitem var. En azından kendi cinsime karşı. Beğenilmek güzel bişi be…

Sevgi nedir..? Sevilmek nedir..? Aşk nedir..? Bilmiyormuşum bunların anlamını. Biliyordum belkide ama anlamak istemiyordum bildiğimi. Artık biliyorum manalarını bu kelimelerin. Kendime verdiğim sözleri kırdım. Kendime yeni bir savunma çizdim. Kimisine çok katı ama kimisine çok yumuşak. Bir daha anladım ki acımayacaksın seni kırıp incitecek olanlara. Tükendi aflarım ve yeşerdi umutlarım. Durdum ve baktım dünyaya. Yanımda duranlara ve uzaktan hinlik yapanlara. Hakem kararı ile ihraç ettim hayatımdan. Cebimde umutlarım ve yürüyorum yeni anlamlarımla.

Raffinenin dediği gibi “Yanlış nedir, doğru nedir ha..? Yaşamın ikileminde yaşamak zorsa herkes zor insan, farkımız nedir..?”

Kimse kimseden sert kimse kimseden daha çok acı çekiyor değil. Herkes aynı aslında sadece bakış farklı. Çok daha iyi zamanlarım oldu ama hala gökyüzüne baktığımda hala gülümseyebiliyorum. Ağlayanlar..? Umurumda değil, acıları ile hayatta başarılar. Benim işim olmaz. Çok güzel dersler aldım ama sonu güzel oldu.
Ha bu arada burdan kimseye bir mesaj vermiyorum, kimseden korktuğumdan yada tırstığımdan değil. Uğraşamam artık kimseyle, ne zamanıma ne gücüme değmez

Diye yazmışım bilmem ne zaman...